Kalpdeki Derin Mânâ

Kalpdeki Derin Mânâ

Bugün bir sessizlik vardı…
Taa içimde…Derinlerde…
Mânâ olabilmek… Kimseden…
Her şeyden sadece, Rahmana uzanan…
Derin iç sesizlik, huzur, huşu…

Dünyanın ve insanların…
Ne kadar boş olduğunu…
Birkez daha hatırlattı…
Bugün bana… Anlam veremediğim… Anlayamadığım…

İnsanın ne kadar, yakın olsa da…
Aslında, çok uzak olduğunu…
Bir geminin… Limandan…
Kalkıp gitmesi ve ardından…
Sadece… Bakabilmek gibiydi.

Kalbin özünü…
Kim bilir ki…
Oradaki nelerin saklı gizli olduğunu…
Bir ben, bir de beni yaradan bilir…
Kimseninde, bilmesine gerek yok ki.

Bu dünyanın… Ne kadar boş…
Anlamsız… İnsanların… Ne kadar vurdumduymaz… Duyarsız oluşu…
Beni derinden, yaralıyor.

Birşey diyemesemde…
Boşveriyorum…
Her şeyi… Herkesi artık…
İnsanları anlamak zormuş gerçekten…

İnsanları anlıyabilmek…
Bir ilimmiş.
Ben ben… Oldum da…
Sen sen… Olabildin mi?
Acaba?

Gül mü? Sana meftun…
Ben mi? Güle. Tam bir muamma.
İçim, bir deniz, derya gibi…
Taşmak istesede, taşamıyor…
Durduruyor, kendini benliğim…

Ben sende mânâ olmaya…
Geldim mi? Diyecem…
Ne diyecem… Bilemem ki…
Diyemem ki…İçimdeki…
Bu yangın ateşini…

Bu özleme, bu hasrete,
Bu vuslata, gem vurmaktan…
Başka çare yok, be yüreğim….
Yine biz, bize… Yeteriz…
Kendi… Gönül… Dünyamızda…

Bir sen anlarsın beni…
Birde ben seni…
Gerisi yok… Yalan dünya…
Yalan olmuş insanlar…
Bizde, bu ahir zamanda…

Zamana ayak mı? Uyduracağız…
Hüznümüz… Yalnızlığımız…
Kalbimizde… Kalsın…
Yüzümüz hep gülsün…
Tebessüm etsin…

Bu hayata…
Anlam veren…
Bir gül yüzlü…
Bir tatlı, gülüş bırak…
Ana… Yaşama… Güne…

Gün gibi akıp gitsin…
Zamanda, su misali…
Akıp giden… Zamana…
Bizde… Bir manâya yol…
Ve… Yön verelim…

Bu fani ömrümüzde.
Gülsün yüzün…
Gülsün gözlerin…
Sen beni bul…
Bende seni o gözlerde…

Ne sen bensiz…
Nede… Ben sensiz olmasın…
Artık bu yürek. Gönül gözünle…
Gör beni… Ruhunla hisset…
Elinle dokun…

Yüreğinin derinlerinden hisset…
Gözler kalbin aynasıymış…
Bak bakalım…O aynada…
Kim? Kimi… Görecek…
Kim… Kimi bilecek.

Fatma Betül

 


"Bu dünyada herkes bir şey olmaya çalışırken sen bir HİÇ ol. Menzilin yokluk olsun. İnsanın çömlekten farkı olmamalı. Nasıl çömleği tutan dışındaki biçim değil içindeki boşluk ise, insanı ayakta tutan da benlik zannı değil, hiçlik bilincidir." Hz. Mevlana

Bir cevap yazın