DEĞMELER

Neresinin acıdığını bilmeyenler
Sadece “canım acıyor” der

Bilenler mi,
Onlar acıyan yanını bastırmaya çalışır
Mesela Kalbi acıyanlar
Geceleri hep kalbinin üzerine uyur ve kalbinin üzerinde uyanırlar
Dün ben de denedim
Bütün benliğimle kalbime yüklendim
Sonra ellerimle gözlerimi kucaklamak istedim
Ellerime baktım,avuçlarım yangın yeriydi
Kavuşamadı ellerim gözlerime

Çivi çiviyi sökermiş ya hani,

Yangın da, olur ya hani, belki yangını dedim
Bir yükte ellerim oldu kalbime, göğsüme bastırdım ateşi;
Ve mum gibi içime aktım bütün gece…
Keşke acıyan yanımı bilmeseydim dedirtti bu yangın,bu iç çekiş
O zaman sadece içim acıyor der içime çekilirdim…
Erimezdim gecenin karanlığında içimi aydınlatmak için
Ah başka şeyler düşünmeliydim,
Tüm benliğim yetmeyecekti bu ağrıya,
Issız kalmış gözlerimle göğe bakmalıydım mesela…

Bulutlardan kıyafetler dikmeliydim düşlerime,
Ya da ben bir bulut olup yağmalıydım yüreğime,
Bir şeyler kalbimi bastıracak!
Başka türlü şeyler bulmalıydım,
Bir söz,avutabilir miydi ki kalbimi?
Düşündüm çokça, bu yangına nasıl bir söz?
Shakespeare uyandı birden çağlara gömülmüş sessizliğinden…
Ve bir ninni gibi fısıldadı kalbime “Değmez bu yangın yeri avuç açmaya değmez…” dedi
O an da gece birden yıldızlara sarıldı,
Ellerim gözlerime,
Sırt üstü uzanıp kalbimi azad etmiştim tüm yüklerinden
Değmemişti bu ağrı,bu iç çekiş ,gecenin uykusuzluğuna
Ve belki de hiç bir gece değmeyecekti!
O tatlı ninni ateşböceği gibi, bütün gece söyleniyordu kalbimde
Değmez…

www.instagram.com/acikvnet

www.twitter.com/acikve_net


Bir cevap yazın